Niet uit het juiste hout gesneden
Hoe een rekenmachine, een computer op de veertiende verdieping en een traditionele ambtenaar een einde maakten aan mijn eerste loopbaan.
Mijn eerste chef was het prototype van een traditionele ambtenaar.
Halfkaal, gekleed in een sleets grijs kostuum en bepaald geen man die je onmiddellijk met vernieuwing zou associëren.
Ik was achttien, trainee bij de gemeente en probeerde al twee jaar ambtenaar te worden. Dat ging niet bijzonder voorspoedig.
Ik werd regelmatig van afdeling naar afdeling gestuurd, deels aan mijn lot overgelaten en moest vooral zelf ontdekken wat de bedoeling was.
Tot mijn chef op een dag een serieuze opdracht voor me had.
Ik moest onderzoeken hoe groot de financiële schade was van inbraken in scholen die de gemeente gedurende de afgelopen vijf jaar had betaald.
Een mooie klus, vond ik.
Ik werd naar het archief verwezen, kreeg een ouderwetse rekenmachine mee en ging aan de slag.
Wekenlang verzamelde ik gegevens, zocht bedragen bij elkaar, telde, controleerde en stelde uiteindelijk een keurig overzicht samen.
Ik was er behoorlijk trots op.
Met mijn eindproduct onder de arm stapte ik het kantoor van mijn chef binnen en legde het resultaat op zijn bureau.
Hij bekeek mijn werk.
Toen volgde de historische uitspraak:
'Ziet er goed uit. Maar ga even naar de veertiende verdieping, vraag naar Piet Jansen en laat hem een computeruitdraai maken ter verificatie van je rekenwerk.'
Een computeruitdraai.
Op de veertiende verdieping.
Na weken handmatig rekenen.
Ik weet niet meer precies wat ik gezegd heb. Maar mijn blik moet op dat moment dodelijk zijn geweest.
Kennelijk was het niet de reactie die van een toekomstige ambtenaar werd verwacht.
Een week later zat ik op wachtgeld.
De conclusie van mijn chef was duidelijk: ik was niet uit het juiste hout gesneden.
Achteraf vermoed ik dat hij gelijk had.
Niet omdat ik niet kon rekenen of geen zin had om te werken.
Maar omdat ik nooit goed heb begrepen waarom je iemand wekenlang iets laat uitzoeken wanneer er ergens in hetzelfde gebouw een computer staat die het werk kan controleren.
Ik kreeg zes maanden wachtgeld en alle tijd om over mijn toekomst na te denken.
Dat nadenken duurde niet lang.
Ik zag een advertentie:
'Bemanning gezocht op een klassiek zeiljacht.'
Vijf dagen later zat ik, trillend van kou en spanning, aan het roer van een 25 meter lang zeiljacht op weg van Port Hamble naar Kats.
Maar dat is een ander verhaal.
Mijn eerste loopbaan eindigde op de veertiende verdieping. Mijn volgende begon op zee.